Η 2η διοργάνωση του Ανεξάρτητου Παλαιστινιακού Φεστιβάλ Κινηματογράφου (PIFF) πραγματοποιήθηκε από τις 13 έως τις 15 Ιουνίου 2025, ταυτόχρονα σε Λεμεσό (Κύπρος) και Κρήτη, με προβολές στον Άγιο Νικόλαο και, για πρώτη φορά, στα Χανιά. Η διοργάνωση εμπνεύστηκε από τα λόγια «Θα παραμείνουμε, όσο παραμένουν το θυμάρι και οι ελιές», μια φράση που μιλά για τη συνέχεια, τη ριζωμένη ύπαρξη και τη συλλογική αντοχή απέναντι στον κίνδυνο της εξάλειψης. Το θέμα διαμόρφωσε τόσο την οπτική ταυτότητα όσο και την επιμελητική κατεύθυνση του φεστιβάλ, καθιερώνοντας την παλαιστινιακή παρουσία ως κάτι βιωμένο, καλλιεργημένο και διεκδικούμενο — και όχι ως κάτι που τιμάται από απόσταση.

Η διοργάνωση ήταν αφιερωμένη στον Dorgham Qreiqe, έναν αγαπημένο φίλο, σύντροφο, καλλιτέχνη και ανθρωπιστή από τη Γάζα. Τον τελευταίο χρόνο της ζωής του, ο Dorgham οργάνωνε κινηματογραφικές προβολές, εικαστικά εργαστήρια και θεατρικές παραστάσεις για παιδιά που ζούσαν υπό πολιορκία, πιστεύοντας βαθιά στη δύναμη της τέχνης να θεραπεύει, να αντιστέκεται και να φαντάζεται διαφορετικά το μέλλον. Σκοτώθηκε στις 18 Μαρτίου 2025, μαζί με πολλά μέλη της οικογένειας του, από ισραηλινό αεροπορικό βομβαρδισμό στο σπίτι τους στη Βόρεια Γάζα. Η αφιέρωση αυτής της διοργάνωσης στον Dorgham ήταν άρρηκτα συνδεδεμένη με τον σκοπό του PIFF: τη συνέχιση της πολιτιστικής δουλειάς ως πράξη φροντίδας, παρουσίας και αντίστασης.

Το PIFF 2025 υλοποιήθηκε μέσα από τη συνεργασία κινηματικών συλλογικοτήτων σε όλη την Κύπρο και την Κρήτη, συμπεριλαμβανομένων των PIFF Λεμεσός, της Αντιρατσιστικής Επιτροπής Αγίου Νικολάου, του Κοινωνικού Κέντρου – Κέντρου Μεταναστών (Στέκι Χανίων) και της Πρωτοβουλίας Αλληλεγγύης στην Αντιστεκόμενη Παλαιστίνη. Αντί να λειτουργήσει ως ένα περιφερόμενο φεστιβάλ, η διοργάνωση ξεδιπλώθηκε ταυτόχρονα σε διαφορετικές τοποθεσίες, δημιουργώντας παράλληλους χώρους συνδεδεμένους μέσα από ένα κοινό πρόγραμμα και συλλογική ευθύνη.

Το πρόγραμμα ήταν σκόπιμα συμπυκνωμένο, με διάρκεια τριών ημερών και παρουσίαση τεσσάρων μεγάλου μήκους ταινιών από Παλαιστίνιους δημιουργούς. Τα επιλεγμένα έργα εστίασαν σε παλαιστινιακές εμπειρίες από τη Γάζα, τη Δυτική Όχθη, τα κατεχόμενα εδάφη του 1948 και τη διασπορά, συγκροτώντας μια συλλογική κινηματογραφική απάντηση σε μια ιστορική στιγμή που χαρακτηρίζεται από συνεχιζόμενη βία, εκτοπισμό και επιμονή. Οι ταινίες κατέγραψαν την καθημερινότητα, τη μνήμη και την επιβίωση, αντηχώντας την κεντρική επιμονή της διοργάνωσης στη διαρκή πολιτιστική, πολιτική και φυσική παρουσία.

Στο πλαίσιο της ενίσχυσης της κυκλοφορίας του Παλαιστινιακού Κινηματογράφου σε διαφορετικές γλώσσες και συμφραζόμενα, η 2η διοργάνωση υποστηρίχθηκε από το Dounias και το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας, τα οποία παρείχαν ελληνικούς υπότιτλους για δύο ταινίες του προγράμματος. Η συνεργασία αυτή βασίστηκε σε κοινές πολιτικές και πολιτιστικές αξίες και άνοιξε τον δρόμο για μελλοντικές συμπράξεις με πρωτοβουλίες που στηρίζουν τον Παλαιστινιακό Κινηματογράφο και την ανεξάρτητη πολιτιστική εργασία σε διαφορετικές γεωγραφίες.

Σημαντική εξέλιξη αυτής της διοργάνωσης ήταν η διεύρυνση της παρουσίας του PIFF στην Κρήτη, με τα Χανιά να εντάσσονται, για πρώτη φορά, δίπλα στον Άγιο Νικόλαο ως μία ακόμη πόλη φιλοξενίας. Αυτή η επέκταση ενίσχυσε τη συνεργασία μεταξύ τοπικών πρωτοβουλιών και επανεπιβεβαίωσε το συλλογικό μοντέλο του PIFF ως ένα μοντέλο ικανό να αναπτύσσεται οριζόντια και να δημιουργεί κοινές πολιτιστικές στιγμές πέρα από σύνορα, χωρίς κεντρικοποίηση ή θεσμικά πλαίσια.