Η πρώτη έκδοση του Ανεξάρτητου Φεστιβάλ Παλαιστινιακού Κινηματογράφου (PIFF) πραγματοποιήθηκε στη Λεμεσό από τις 15 έως τις 22 Φεβρουαρίου 2024, σηματοδοτώντας τη στιγμή που η ιδέα του PIFF πήρε σάρκα και οστά και για πρώτη φορά. Το Φεστιβάλ προέκυψε μέσα από μια κοινή πρωτοβουλία της Jafra Abu Zoulouf και του Adonis Florides, σε συνεργασία με μέλη της ομάδας United for Palestine – Limassol και πολιτιστικούς χώρους της πόλης που μοιράζονταν τη δέσμευση να δημιουργήσουν χώρο για τον Παλαιστινιακό Κινηματογράφο σε μια περίοδο κλιμακούμενης βίας, λογοκρισίας και εξάλειψης.

Σχεδιασμένο ως μια πρωτοβουλία από τη βάση, μη εμπορικού χαρακτήρα, το PIFF Λεμεσού διαμορφώθηκε εξαρχής ως μια συλλογική πολιτιστική πρόταση και όχι ένα ακόμα φεστιβάλ με τυπική δομή. Η διοργάνωση πραγματοποιήθηκε εξ ολοκλήρου με εθελοντική εργασία, αλληλοστήριξη και συλλογική ευθύνη, με στόχο τη ύπαρξη χώρων όπου ο Παλαιστινιακός Κινηματογράφος θα μπορούσε να προσεγγιστεί με φροντίδα, πολιτική σαφήνεια και ανοιχτό στον διάλογο.

Αντί να περιοριστεί σε έναν μόνο χώρο, το Φεστιβάλ αναπτύχθηκε σε διάφορα σημεία της Λεμεσού, με προβολές και εκδηλώσεις να φιλοξενούνται στο Synergeio Theatre, στο NeMe Arts Centre, στο Tapper Bar και στο Sto Dromo Bar. Οι χώροι αυτοί προσέφεραν τη φιλοξενία τους χωρίς οικονομικό αντάλλαγμα, αντιμετωπίζοντας το Φεστιβάλ όχι ως μια ευκαιρία προς ενοικίαση του χώρου τους, αλλά ως μια κοινή πολιτιστική ευθύνη. Κάθε χώρος έφερε το δικό του κοινό και τη δική του ατμόσφαιρα, επιτρέποντας στο φεστιβάλ να κινηθεί μέσα σε διαφορετικά κοινωνικά και πολιτιστικά περιβάλλοντα της πόλης.

Το πρόγραμμα περιλάμβανε ταινίες μεγάλου μήκους, ντοκιμαντέρ και μικρού μήκους έργα Παλαιστίνιων δημιουργών από τη Γάζα, τη Δυτική Όχθη, τα κατεχόμενα εδάφη του 1948 και τη διασπορά. Οι προβολές συνοδεύτηκαν από συζητήσεις και συνεδρίες ερωτήσεων και απαντήσεων, που συνέδεαν τις ταινίες με ευρύτερα πολιτικά, κοινωνικά και περιβαλλοντικά ζητήματα. Στις συζητήσεις συμμετείχαν ο Klitos Papastylianou και ο Charalambos Charalambous, ενώ τον συντονισμό ανέλαβαν η Melanie Steliou και η Sevina Floridou, δημιουργώντας έναν χώρο ανταλλαγής που ξεπερνούσε το κινηματογραφικό πλαίσιο και μετέτρεπε τις ταινίες σε μια βιωμένη πραγματικότητα.

Η πρώτη έκδοση κατέστη επίσης δυνατή χάρη στην αλληλεγγύη των Παλαιστίνιων κινηματογραφιστών, οι οποίοι προσέφεραν τις ταινίες τους χωρίς αμοιβή για τη συγκεκριμένη διοργάνωση. Σε μια περίοδο έντονης επισφάλειας για την παλαιστινιακή πολιτιστική παραγωγή, αυτή η πράξη αντανακλούσε μια κοινή δέσμευση στη συλλογική πολιτιστική εργασία και στη διατήρηση των παλαιστινιακών ιστοριών ορατών, προσβάσιμων και φροντισμένων.

Παράλληλα, το Φεστιβάλ στηρίχθηκε στη δημόσια υποστήριξη μέσω προσωπικών δωρεών, οι οποίες διαδραμάτισαν καθοριστικό ρόλο όχι μόνο στην πραγματοποίηση του PIFF, αλλά και στη δυνατότητα να συνεχίσει να υπάρχει και τα επόμενα χρόνια. Αυτή η στήριξη, σε συνδυασμό με την εθελοντική εργασία και τη γενναιοδωρία των φιλοξενούμενων χώρων, δημιούργησε τις συνθήκες μέσα από τις οποίες κατέστη δυνατός ο σχεδιασμός της 2ης έκδοσης του PIFF και η μετέπειτα επέκτασή του στην Κύπρο και την Κρήτη.

Η διοργάνωση επεκτάθηκε επίσης πέρα από τις προβολές, σε στιγμές συλλογικής συνάντησης και πολιτιστικής έκφρασης. Μια παλαιστινιακή μουσική βραδιά στο Sto Dromo Bar, με ζωντανό DJ set από τον Stelios Keryniotis, δημιούργησε χώρο για παρουσία, συνύπαρξη και κοινή εμπειρία — επιβεβαιώνοντας ότι ο πολιτισμός είναι κάτι βιωμένο και συλλογικά ασκούμενο, και όχι περιορισμένο στην κινηματογραφική οθόνη.

Η 1η Έκδοση του PIFF στη Λεμεσό αποτελεί το σημείο όπου το συλλογικό και αποκεντρωμένο μοντέλο του Φεστιβάλ υλοποιήθηκε για πρώτη φορά. Αυτό που ξεκίνησε ως μια τοπική πρωτοβουλία, βασισμένη στην εμπιστοσύνη, την αλληλεγγύη και τη φροντίδα, έθεσε τα θεμέλια για τη συνεχή ανάπτυξη του PIFF, μεταφέροντας τις ίδιες αρχές στις επόμενες εκδόσεις του σε διαφορετικές γεωγραφίες.